Αναρτήθηκε από: mpateskyloialeste | Ιανουαρίου 16, 2010

Του ’60 οι εκδρομείς – Ενα ταξίδι στο χρόνο. .

»Τα πάντα έμοιαζαν δυνατόν να συμβούν. Δεν χρειαζόταν να στο πούν. Το άκουγες ακόμα και στα σολαρίσματα της ηλεκτρικής κιθάρας, του Τζιμυ Χέντριξ, παραδείγματος χάριν. Εριχνε την πενιά κι ήταν σαν να σου’λεγε: o κόσμος θα γίνει καλύτερος, και θα τον κάνουμε εμείς.

Ηταν η εποχή της ελπίδας. Τώρα είναι η εποχή της απελπισίας.»

Αυτά , κι άλλα πολλά, μας λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος, για την πολυποίκιλη, ταραγμένη , αλλά και δημιουργική δεκαετία του ’60. Ολα φάνταζαν πως μπορούν να πάνε καλύτερα – άλλωστε , ήταν η εποχή που ο άνθρωπος για πρώτη φορά, έφτασε στο φεγγάρι!

Η τέχνη , και η επιστήμη μας έδωσαν τόσα καινούργια και πρωτοποριακά δείγματα, αλλά επικράτησαν και νέες κοινωνικές τάσεις, πρωτόγνωρες ως τότε.

Ειδικά για την μουσική, η δεκαετία του ’60 υπήρξε μοναδική και αξεπέραστη.Μπήτλς, Ρόλλινγκ Στόουνς, Χέντριξ και Ντύλαν, και τόσοι άλλοι – μιά μουσική επανάσταση, που άνθιζε χέρι-χέρι με το θέατρο, τον κινηματογράφο, αλλά τα κινήματα – για την ειρήνη, τον φεμινισμό, την κοινωνική και σεξουαλική ελευθερία. Και  στην Ελλάδα  είχαμε ίσως την πιό δημιουργική καλλιτεχνικά περίοδο στην  τέχνη και την ντόπια μουσική, αλλά μπήκαν και οι ρίζες του προοδευτικού ελληνικού ρόκ..

Ισως οι μεγάλες ελπίδες που υπήρχαν τότε για την αλλαγή των πραγμάτων να έχουν πιά διαψευσθεί, αλλά, όπως και πάλι μας λέει ο Σαββόπουλος »  Είδα τα νερά να φουσκώνουν..»

Εμείς, του 60 οι εκδρομείς, απόμακροι εξαρχής
εκτός παραδομένου κόσμου εμείς,
ανήλικοι διαρκώς, μα κι απ’το καθεστώς
αμόλυντοι ευτυχώς.
Εμείς, μιας δίψυχης ωδής, παράλογα ανοιχτής,
με συμπεριφορές ανατροπής,
και της βαθιάς μας ζωής, της συντηρητικής,
εμείς οι εκκρεμείς.
Χρονιές, με αίμα και φωτιές,
και Χούντας, κι Ιουλιανές, και της Μεταπολίτευσης φωνές,
αυτού του συρφετού, του δημοκρατικού
του νέου εγωισμού.
Εμείς, υπόγειας διαδρομής, το ‘83 παχύς,
με Τραπεζάκια Έξω ευτυχής,
σε κύμα ξαφνικό, στο Ολυμπιακό,
στο απόλυτο κενό.
Χιονιάς, βραδιές αστροφεγγιάς, το βούισμα της συκιάς,
σ’αυτή την ηλικία, ή μιλάς
της καθεμιάς γενιάς, καινούριας και παλιάς,
ή κλείνεις και σιωπάς.
Σχεδόν 45 ετών, με μπλοκ επιταγών,
χωρίς κανένα αντίκρυσμα εξόν
τη γη του θησαυρού, τους τιτλους τ’ουρανού

Μουσική/Στίχοι: Σαββόπουλος Διονύσης


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: